maandag 26 april 2021

Week 16 - Op rolletjes

Misschien is het jou ook al opgevallen. Er is een nieuwe trend gaande. Of beter gezegd: een oude rage beleeft dit voorjaar haar zoveelste opleving. Deze keer ongetwijfeld ingegeven door corona. Ik heb het over rolschaatsen. En dan met name door volwassen vrouwen. Je hoeft maar om je heen te kijken of door je Instafeed te scrollen en de grote meisjes op gewielde schoenen vliegen je om de oren. Het kleurenpalet uit mijn jeugd - blauw met geel - is deze ronde losgelaten. Lieflijke pasteltinten met een hint naar ijsjes en eenhoorns bepalen nu het rollende straatbeeld.

Bij ons in de wijk zijn het vooralsnog de vertrouwde inlineskates waarop lustig wordt rondgereden. Tijdens mijn dagelijkse loop over de dijk word ik meermaals ingehaald of voorbij gezoefd door van die bakvissen op wieltjes. Ze zien er ook allemaal hetzelfde uit. Haren los, skinny jeans, crop top, leren jack, telefoon in de hand. Geen enkel uniform kent bescherming van kwetsbare ledematen. Het is de onzichtbare cape van zorgeloze onkreukbaarheid die wuft achter ze aan fladdert waar ik stikjaloers op ben.

Het door een dorpsgenoot aangeboden paar rolschaatsen op marktplaats trok mijn aandacht. Ze waren precies mijn maat en slechts twee keer gedragen. Vanwege een onfortuinlijke val wilde de huidige eigenaresse er vanaf. Erger dan de enkele krassen op de schoenen was de fractuur in haar pols, aldus de advertentie. Ik kon het niet laten haar een berichtje te sturen. Dat ik omwille van mijn eigen lijfsbehoud beslist geen interesse had maar dat ik haar veel beterschap wenste. Ze reageerde met de verbluffende boodschap dat ze binnenkort een crossfiets kreeg. Ik mag lijden dat ze een grapje maakte.

Veiligheidshalve richt ik mijn pijlen op de tuin. Daar krioelt het momenteel van het leven. Uit de almaar uitdijende haagbeuk is het een getjilp en gefladder vanjewelste. Koolmeesjes, mussen, merels; ze zijn allemaal druk met nestjes bouwen en eten verzamelen. Voor het plezier van alle bewoners van dit perceel kunnen ze op verschillende plekken lustig pikken aan pindakaas, vetbollen en pinda's. De mussen vechten elkaar haast het pindakaashuisje uit. De koolmeesjes zijn inmiddels zo eigen dat ze ongehinderd door menselijke aanwezigheid hun schranspartij aan het netje met pinda's op het terras voortzetten. De grootste feestnummers zijn de kraaien die rond de klok van vijf bruusk neerstrijken onder de krentenboom. Daarin hangt de houder met vetbollen. Beurtelings vallen ze met die onbeholpen lijven aan op het voer. Hun grove snavels gaan niet lichtzinnig te werk. Zodoende belanden er heel wat kruimels in het gazon. Niet toevallig meldt zich na aankomst van de kraaien een koppel duiven. Op hun dooie akkertje waggelen ze getweeën door het gras en pikken als lachende derden de knoeiresten van de kraaien tevreden weg.

Ook het loof is op dreef. De magnolia is het merendeel van haar knoppen jammer genoeg alweer kwijt. Bij de sering beginnen ze echter hier en daar op te komen. De meeste tulpen hebben hun glans verloren, nog even en ik kan ze een kopje kleiner maken. Doordat het vooralsnog niet zo gortdroog was als vorige lente ogen de hortensia's voor en achter een stuk gezonder. Ze staan fier in het glanzend groene blad en ik heb goede hoop dat ze dit jaar frivolere bloemen geven.

In het gazon wemelt het intussen van de paardenbloemen. Waarom het lieflijke bloempje zo'n belabberde reputatie heeft is mij een raadsel. Ja zijn penwortel is lang en met geen koevoet uit de aarde te verwijderen, maar ik houd van die prachtige gele kleur. Bovendien groeien ze niet voor niks, zelfs op de meest onwaarschijnlijke plekken krijgen ze voet aan de grond. Koeien, schapen en geiten gebruiken de bloemen zelfs als medicijn. Maar ook vlinders, hommels en andere insecten laven zich aan de nectar en het stuifmeel. Wie ben ik dan, als betweterige homo sapiens, om te bepalen dat dit stuk zogenaamd onkruid best uit het ecosysteem geëlimineerd kan worden? Zodoende laten wij de paardenbloem vanaf nu gedijen. Tier maar welig, schiet maar tussen de bestrating omhoog. Leef!

Alsof het zo moest zijn was het zondag de dag van de paardenbloem. We vierden deze heuglijke laatste aprildag met een zonnige wandeling langs een Montforts weiland vol schitterende gele blommen. Weer thuis vulde ik een bloembak met rode en roze geraniums. Het genoegen dat ik daar tegenwoordig in schep weegt ruimschoots op tegen halsbrekende toeren op schoeisel met wieltjes dan wel gladde ijzers. De mantel van zelfkennis heeft zich om mijn schouders verankerd. Hij wappert niet minder wuft.

1 opmerking:

Juan Gomez zei

Ik kan nog steeds niet geloven dat ik niet weet waar ik moet beginnen, mijn naam is Juan, ik ben 36 jaar oud ik kreeg de diagnose genitale herpesziekte, ik verloor alle hoop in het leven, maar net als alle andere zocht ik nog steeds naar een genezing zelfs op internet en daar ontmoet ik Dr. Ogala ik kon het eerst niet geloven maar ook mijn schok na enige toediening van zijn kruidengeneesmiddelen ik ben zo blij om te zeggen dat ik nu genezen ben ik moet dit wonderbaarlijke delen ervaring, dus ik zeg tegen alle anderen met genitale herpesziekten, neem voor een beter leven en een beter milieu contact op met Dr ogala via e-mail: ogalasolutiontemple@gmail.com je kunt ook bellen of WhatsApp +2348052394128