maandag 3 mei 2021

Week 17 - Prikkels galore

Bij het wakker worden voelde ik het al. Mijn hoofd vol watten, het brein mistig. Als een zware deken was hij over me heen gevallen, zondag. Daarna kroop de vermoeidheid in elke vezel van mijn lijf. Op was ik. De oorzaak verraste me. Het was de optelsom van allerlei prikkels en sociale aangelegenheden die ik in de loop van de week had ondergaan. Dat was nogal wat, voor mijn geïsoleerde geest, moest ik constateren.

Koningsdag wendden we aan voor een familiebezoek aan de opticien. Ergens tijdens de pandemie was Sjrd's brilmontuur in tweeën gebroken. "Ja! Hier was ik dus al die tijd al bang voor hè," had hij enigszins gepikeerd geklonken. Het was namelijk niet de eerste keer dat het tere montuur stukging. Gehannes met plakband mocht niet baten, het geheel viel van ellende uit elkaar. Er zat niks anders op dan een noodzakelijk bezoek aan de brillendokter voor een nieuw frontje. "En als we gevaccineerd zijn ga ik voor een nieuwe bril kijken," naam Sjrd zich voor. Aldus geschiedde. Maar liefst een uur waren we zoet in de pijpenla van Specsavers. Ik hield al die tijd angstvallig mijn mondmasker op, ook tijdens de oogmeting in het dichte onderzoekskamertje met de dubieuze airco. De uitkomst van de meting kwam nog steeds overeen met mijn huidige brillenglazen. Mooi zo, dat scheelde weer een hoop gedoe. Ik wist niet hoe snel ik mezelf uit het benauwde hok moest maken. Weer in de winkel was ik ongewild getuige van het onaangekondigde bezoek van een smoezelig mannetje met een gehoorprobleem. Hij had geen afspraak, hij droeg geen mondkap en hij verstond nergens niks van. Met lede ogen zag ik aan hoe hij uiteindelijk zo'n gebruikt chirurgisch lapje verkeerd om voor zijn gezicht vouwde, met de blauwe kant naar binnen. Huiverend vroeg ik me af wat de staat van zijn onderbroek en sokken was. Volgende week kunnen we Sjrd's nieuwe brillen ophalen. Ik denk dat ik buiten op hem wacht.

Op de dag van de grote heropening maakte ik een voorzichtig rondje Brach, zoals ik voor het virus ook zo vaak deed. In de rij voor de kassa bij Kruidvat vroeg ik een dame op leeftijd beleefd of ze alsjeblieft niet in mijn nek wilde hijgen. Zuchtend zette ze een stap naar achteren, intussen prevelend dat ze het allemaal wel geloofde. "Ja, anders gaan de winkels weer dicht hoor!" scandeerde ik als een onbezoldigd boa door de winkel. Nog liever had ik geroepen dat zij gezien haar leeftijd niet eens mocht meeloten voor een bed op de IC, moest het zover komen. Net als al die gezellige hossers in onze hoofdstad die een dag eerder leefden alsof het hun laatste dag was, lijkt mij.

De grootste schok kwam een dag later, toen we ons meldden voor een broodnodig bezoek aan de tandarts. Mijn laatste controle dateerde van vlak voor de corona-ellende en het tandsteen had zich sindsdien met de snelheid van virusdeeltjes op mijn happers vermeerderd. Geduldig en met een extra setje haakjes was de assistente aan het bikken geslagen. Angstvallig hield ik al die tijd mijn ogen gesloten. Het beeld van haar hoofd - met muts, mondmasker en spatscherm - zo vlak bij het mijne bezorgde me rillingen. Niet veel later deed de tandarts het nog eens dunnetjes over. Met zijn antistoffen zat het wel snor. Hij was al gevaccineerd en had vorig jaar de ziekte doorgemaakt. Zo'n beetje vlak na mijn controle toen. Met mijn bek vol gepolijste tanden stapte ik even later in de auto. Wat gaat het gelukkig vaker goed dan fout, in het leven.

Op zaterdag verjaarde mijn vriendin Mr. Met de auto vol hond, cadeaus en warme kleren reisden we af naar het westen, voor een feestelijk samenzijn onder de overkapping. Het was, zelfs ondanks het kwakkelige voorjaar, minder koud dan op de laatste dag van 2020. Samen eten en drinken, kletsen, wandelen, lachen, misschien een beetje roddelen. Het was fijn om weer onder ons zevenen te zijn en me te wentelen in de puberale energie waarvan het huishouden doordrenkt is. Zelfs onze introverte Sara had het behaagd even met haar harige collega Fiep te spelen. Met de kou in de botten maar zeer voldaan keerden we in de avond huiswaarts.

Van al dat bruisends was een dag later weinig over. Met de moed der wanhoop zette ik me aan mijn online sportlesje, de dagelijkse wandeling met Sara en het verschonen van ons bed. De poets moest maar een weekje wachten. Gelukkig is de agenda voor komende week vertrouwd leeg.

1 opmerking:

Juan Gomez zei

Ik kan nog steeds niet geloven dat ik niet weet waar ik moet beginnen, mijn naam is Juan, ik ben 36 jaar oud ik kreeg de diagnose genitale herpesziekte, ik verloor alle hoop in het leven, maar net als alle andere zocht ik nog steeds naar een genezing zelfs op internet en daar ontmoet ik Dr. Ogala ik kon het eerst niet geloven maar ook mijn schok na enige toediening van zijn kruidengeneesmiddelen ik ben zo blij om te zeggen dat ik nu genezen ben ik moet dit wonderbaarlijke delen ervaring, dus ik zeg tegen alle anderen met genitale herpesziekten, neem voor een beter leven en een beter milieu contact op met Dr ogala via e-mail: ogalasolutiontemple@gmail.com je kunt ook bellen of WhatsApp +2348052394128