maandag 10 mei 2021

Week 18 - Laat maar!

Hij hing weer van louter hoogtepunten aan elkaar, de afgelopen week.

Het begon al met een kleine rel in de rij voor de Action. Alsof participeren in een wachtrij voor een middelmatige winkel op zichzelf al geen hoogtepunt is. Achter mij sloot een vader zich met zijn zoontje bij ons wachtvolk aan. Niet geïnfecteerd met de blauwdruk van een pandemie stoof het manneke onbekommerd mijn kant op. "Even afstand houden hè vriend?" zei ik met een gemondmaskerde lach. Hij keek me onnozel aan en draaide zich beduusd om naar zijn vader. "Het is een kínd!" bulderde die laatste over de parkeerplaats, "Een kínd!". "Ja, en die kunnen het virus ook overbrengen," reageerde ik verbaasd. "LAAT MAAR!" klonk het gepikeerd. Owkeee, dacht ik bij mezelf. In de winkel bleken de hondenmanden alweer op, net als de correctietape. LAAT MAAR!

De lentestorm zonder naam die dinsdag over ons land raasde liet ik grotendeels binnen aan me voorbij gaan. Terwijl de parasol door de tuin waaide en ik mijn hart vasthield voor het behoud van de bomen zette ik wat losgeraakte knopen aan. Toen ik tevreden naar het eindresultaat keek kreeg ik echt de smaak te pakken. Ik spoedde me naar boven en fixte het eigenhandig stuk getrokken oprolmechanisme van de luxaflex in de badkamer. De honger die deze dadendrang opwekte stilde ik met een bakje kwark en schudde daar het laatste restje kruidnoten bij. Net op tijd voordat ze binnenkort alweer in de schappen liggen.

 
Een dag na bevrijdingsdag viel hij hier in de brievenbus: de vaccinatieoproep! Ik was vooral blij voor al mijn nog immer wachtende CF-collegae. Dat zij met een minder assertieve aard of flexibele huisarts nu ook eindelijk geprikt worden. Voor mezelf was het nogal mosterd na de maaltijd, niet meer dan een bevestiging dat het systeem werkt. Of juist niet?

De apotheose vond plaats bij de dierenarts. Het was weer tijd voor Sara's jaarlijkse check-up en vaccinaties. Slechts de aanblik van de voordeur was genoeg om in de contramine te schieten. Onze drama queen weigerde pertinent verder te lopen. Als zo'n speelgoedhondje op batterijen trok ik haar achter me aan het pand in. Tegenstribbelend als een diëtende vrouw liet ze zich op de weegschaal zetten. Toen ik haar daarna op de onderzoeksbank tilde bleef ze angstig tegen me aan leunen. Een stap achteruit van mij zou resulteren in een val van haar. De dierenarts mocht amper in haar bek kijken, iets wat me thuis probleemloos lukt. Het trutje is net haar mensenmoeder: panisch voor alles wat riekt naar medisch. Aan de dierenarts in kwestie lag het allemaal niet. Dat was een lieverd die naar mijn idee vers uit de schoolbanken kwam. Hij bevoelde het Saar van top tot teen, luisterde naar haar roffelende hartje en complimenteerde ons met haar gespierde achterwerk. Heeft ze natuurlijk van haar moeder, ook al, dacht ik gniffelend. Bij de vaccinaties gaf ze gek genoeg geen krimp. Als beloning voor zoveel dapper gedrag kreeg ze een kluifje gepresenteerd. Ze keurde het ding geen blik waardig; een gewoonte die ik dan weer herken van haar broeder Rover zaliger. Die stak nog net niet zijn middelvinger omhoog bij zo'n droog geval met de geur van onheil. De leden van dit gezin blieven liever kaas, daar zijn (en waren) we allemaal verzot op. Dus dat familietrekjes per se moeten voortkomen uit gedeeld dna lijkt me hiermee ontkracht.

Op zondag, toen iemand met gevoel voor klimaathumor de warme föhn op standje maximaal had aangezet, lakte ik mijn teennagels rood. Dat was er niet eerder van gekomen, vanwege het ijskoude feit dat ik nog steeds zo'n beetje dag en nacht sokken draag. Je zou het misschien niet verwachten - of wel - maar ik ben niet zo handig waar het deze cosmetische activiteit betreft. Ik denk zelfs dat ik niemand anders ken die zó slordig te werk gaat als ik. Het wordt namelijk nogal een kliederboel, waarbij ik meer lak náást de nagel smeer dan erop. In feite zou ik net zo goed met mijn voeten in een blik verf kunnen gaan hangen. Misschien dat ik dat de volgende keer ook gewoon eens doe...

1 opmerking:

Juan Gomez zei

Ik kan nog steeds niet geloven dat ik niet weet waar ik moet beginnen, mijn naam is Juan, ik ben 36 jaar oud ik kreeg de diagnose genitale herpesziekte, ik verloor alle hoop in het leven, maar net als alle andere zocht ik nog steeds naar een genezing zelfs op internet en daar ontmoet ik Dr. Ogala ik kon het eerst niet geloven maar ook mijn schok na enige toediening van zijn kruidengeneesmiddelen ik ben zo blij om te zeggen dat ik nu genezen ben ik moet dit wonderbaarlijke delen ervaring, dus ik zeg tegen alle anderen met genitale herpesziekten, neem voor een beter leven en een beter milieu contact op met Dr ogala via e-mail: ogalasolutiontemple@gmail.com je kunt ook bellen of WhatsApp +2348052394128